Website van

Laura
Meilink-Hoedemaker

 

 

 

 ...
lettergrootte
 

Laura Meilink-Hoedemaker,
in 2000 geschilderd door Manon Lith

 

                                                           

Leen 't Hart, 1951

Een nieuwe beiaard voor Vila Formosa, BraziliŽ

Inleiding
Een Nederlandse pastoor met de zeer Nederlandse naam Jansen, uit Vila Formosa bij Sao Paulo, was in 1950 in ons land voor het huwelijk van zijn zusje en hoorde een klokkenspel. Hij was daar zo verrukt over, dat hij vond dat er in zijn parochiekerk, die nog in aanbouw was, een carillon moest komen.  Hij ging terug naar BraziliŽ en had binnen drie maanden het benodigde geld bijeengebracht. Bij klokkengieterij Eijsbouts in Asten bestelde hij een carillon, dat in november 1950 speelklaar in de gieterij stond. In februari 1951 werd Leen 't Hart gevraagd de montage van het carillon in BraziliŽ te begeleiden, het inwijdingsconcert te verzorgen en de plaatselijke organist les te geven. Leen 't Hart bestelde een cursus Portugees en maakte zich in korte tijd de beginselen van die taal eigen. Vervanging van zijn speelbeurten in Delft moest geregeld worden, voor zijn vrouw en twee dochtertjes werd huishoudgeld gegarandeerd en voor de overtocht per vliegtuig werd financiering gevonden. Op 12 april 1951 vertrok hij, hij was toen 30 jaar oud.

Vliegen naar Zuid Amerika
De reis was een belevenis. Het eten aan boord, een tussenlanding in Dakar, het passeren van de evenaar, het verblijf in een hotel in Sao Paulo, alles even nieuw en indrukwekkend.
Al snel besloot 't Hart logies te vragen in het seminarie van Vila Formosa, waar hij het temidden van de paters erg gezellig had. Veel beter dan in een hotel.
Na twee weken hard werken kon op zondag 29 april het eerste concert gepland worden. Tienduizenden mensen kwamen hierop af. Het begon al vroeg in de ochtend. Langs de weg zetten mensen hun stalletjes met koopwaar op, er reden ongeveer 8000 auto's met minstens het dubbele aantal bezoekers en de bussen reden af en aan. Kranten, radio en televisie waren present. Een uur voor de plechtigheid was de boel volkomen verstopt. Het verkeer was ontregeld en de  officials - een kardinaal en een gezant - kwamen daardoor minstens 1 uur te laat.

Wat verwachtten al die mensen?
Dat wisten ze zelf ook niet. Er hangen in de stad in verschillende kerken wel luidklokken, sommige met de kwaliteit van een omgekeerde emmer ..., soms is er een gelui van 4 klokken, maar een carillon van 47 klokken in ťťn toren, dat was met recht ongehoord. Toen Leen 't Hart het Braziliaanse volkslied ten gehore had gebracht, kende het enthousiasme geen grenzen. Een gejuich, handgeklap, geroep van 'viva-viva', dat de beiaardier klaterend als een waterval in de oren klonk. Ook de andere nummers vonden veel weerklank. 't Hart had zijn programma met bekende melodieŽn samengesteld, sommige met een religieus tintje, passend bij de Paaszondag: De Ave Maria's van Schubert en Gounod, het Agnus Dei van Bizet, en toch ook nu en dan een echte compositie voor beiaard. Uit de reacties na afloop bleek wel dat het publiek aandachtig had geluisterd en de melodieŽn had herkend en gewaardeerd.

Nazorg
In de volgende twee maanden gaf Leen 't Hart nog menig concert op het nieuwe klokkenspel, waarvoor steeds enkele duizenden mensen kwamen. Pastoor Frans Jansen bleek een ijverige leerling en de organist Acadir Ferrari deed niet voor hem onder. Hij studeerde wel 5 uur per dag en had elke dag les. 't Hart schreef lesmateriaal voor hem uit en werkte mee aan de installatie van het automatisch speelwerk, dat ieder uur een melodie ten gehore moest brengen. Deze melodieŽn waren in Nederland al met pennetjes op trommels gestoken, maar al gauw bleek dat de arrangementen niet tot hun recht kwamen, zodat 't Hart nieuwe arrangementen op de trommels moest steken.

Vertrek en verslaglegging
Half juli 1951 vertrok 't Hart via Suriname naar Curacao.  Ook daar moest hij een klokkenspel inwijden.
't Hart publiceerde artikelen in de Delftse Kerkbode, de Delftsche Courant, het personeelsblad van de gemeente Delft en in het Mededelingenblad van de Nederlandse Klokkenspel Vereniging. Deze artikelen zijn stuk voor stuk toegesneden op de verschillende doelgroepen. Ook maakte hij zo'n 40 foto's. Daarop is inderdaad te zien dat het die zondag van de inwijding zwart van de mensen zag. Het interessants is nog wel het dagboek dat 't Hart in deze maanden heeft bijgehouden.
Deze webpagina is gebaseerd op deze publicaties van Leen 't Hart.

augustus 2005
Laura Meilink

Overname van de inhoud is, met bronvermelding, toegestaan